روزنامه لس‌آنجلس تايمز، درگزارشي، يكي از برنامه‌هاي سازمان اطلاعات مركزي آمريكا را افشا كرد كه موضوع آن تمركز روي دانشمندان و افراد كليدي در برنامه هسته‌اي ايران و انتقال اين افراد به خارج از كشور با فراهم آوردن امكانات درجه يك، براي زندگي مرفه و تأمين در خارج از ايران بوده تا به‌اين وسيله بتواند برنامه ايران براي دستيابي به فناوري هسته‌اي را مختل كند.

اين اولين گزارشي است كه رسما برنامه آمريكا براي دامن زدن به فرار مغزها در ايران را تأييد كرده است.

به نوشته لس‌آنجلس تايمز، آمريكا پيش از اين، براي ازكار انداختن موتور صنعتي و دفاعي بلوك شرق، در دوران جنگ سرد، برنامه‌هاي خود را براي فرارمغزها و انتقال دانشمندان و افسران بلند‌پايه آغاز كرده بود كه به نوشته اين روزنامه، اين برنامه‌ها نسبتا موفقيت‌آميز بود.

به‌اين ترتيب، در سازمان سيا و زير نظر شخص پورتر گاس، رئيس پيشين اين سازمان، دايره‌اي تشكيل شد تا چنين برنامه‌اي هم براي ايران پياده شود.

سيا، در اين برنامه كه از سال 2005 آغاز شده بود، فهرستي از هزاران نفر از افراد كليدي از جمله دانشمندان هسته‌اي كشورمان را تهيه كرد تا با آماده‌كردن شرايط مساعد براي فرار مغزها ضمن خارج ساختن دانشمندان هسته‌اي با وعده داشتن زندگي مرفه و خصوصا تأمين مالي براي مدت طولاني، دست از همكاري در برنامه هسته‌اي ايران بردارند.

طبق اين گزارش، در طول 2‌سال گذشته، سيا توانسته تعدادي از دانشمندان و متخصصان ايراني را طبق اين برنامه از كشور خارج كند اما با اين‌حال، اين گزارش اذعان مي‌دارد افرادي كه از ايران خارج شده‌اند افراد چندان كليدي با مسؤوليت‌هاي مهم نبوده‌اند كه خروج آنها بتواند فعاليت‌هاي هسته‌اي ايران را فلج كند!

پس از آن، شوراي ملي اطلاعات آمريكا (NSC) از سيا درخواست كرد اين برنامه را گسترش داده تا شبكه‌اي از دانشمندان ايراني كه در همه زمينه‌ها از جمله علوم پايه و زيست‌فناوري تحقيق مي‌كنند را در بر بگيرد اما اين گزارش مدعي‌است كه اين برنامه سيا هم با مشكل مواجه شد زيرا نهاد‌هاي اطلاعاتي در ايران، به‌شدت مراقب برنامه هسته‌اي هستند و حتي سيا ادعا كرده كه به‌نظر مي‌رسد كه خيلي از افرادي كه طبق اين برنامه از ايران خارج شده‌اند، طعمه‌هاي اطلاعاتي بوده‌اند.

در انتهاي اين گزارش به نقل از يكي از مقامات بلندپايه اطلاعاتي آمريكا كه نامش نيامده‌ است، اعلام‌شده كه ايران سخت‌ترين هدف جاسوسي براي آمريكا بوده؛ به‌طوري كه در مقايسه با ايران، اجراي چنين برنامه مشابهي در كره‌شمالي براي ازكار انداختن موتور علمي آن كشور بسيار موفقيت‌آميزتر بوده‌است.