مدير عمليات سازمان اطلاعات مركزي آمريكا(سيا) نوشت: «چه مي‌شد اگر سرويس مخفي سازمان سيا به عوض اين روش ساده در جمع‌آوري مستندات و مدارك، مي‌توانست در بالاترين رده‌هاي حكومت ايران كساني را به كار مي‌گرفت كه بتوانند به ما بگويند واقعاً توانايي هسته‌اي و طرح‌هاي ايران چيست؟»
  
 
به گزارش فارس، "جوزف ويسبرگ" مدير عمليات سازمان اطلاعات مركزي آمريكا(سيا) از سال 1990 تا 1994در مقاله‌اي در شماره امروز روزنامه واشنگتن پست، نوشت: نويسنده در پاسخ به اين سوال با اشاره به اين كه در اين صورت نيز فرق چنداني نمي‌كرد، نوشت: «از ابتداي شكل‌گيري سازمان سيا، بازوي عملياتي به استفاده از نيروهاي خارجي كه بتوانند اطلاعات محرمانه‌اي درباره برنامه‌هاي دشمن بدهند هم باور داشت و هم اين براي گسترش آن تلاش مي‌كرد.»
وي افزود: «به نظر مي‌رسد برآورد جديد اطلاعات ملي آمريكا درباره ايران به شدت بر نكات و مباحثاتي وابسته است كه ميان مقامات نظامي ايران دخيل در برنامه توسعه هسته‌اي اين كشور انجام شده است.»
در اين مقاله به ذكر مواردي از آنچه كه در گذشته در بحبوحه تلاش‌هاي آمريكا براي كشف اساس برنامه هسته‌اي ديگر كشورها پيش آمده، پرداخته شده و آمده است: «"تايلر درامهلر" يكي از روساي پيشين واحد عمليات اروپايي سيا اظهارنظر كرده كه سازمان سيا در اواسط 2002 با "ناجي صبري" وزير امور خارجه آن زمان عراق رابطه محرمانه ايجاد كرد. صبري مداركي ارايه كرد كه عراق برنامه فعال هسته‌اي براي توليد تسليحات كشتار جمعي در اختيار ندارد.»
نويسنده تاكيد كرد‌: «با اين حال اطلاعات ارايه شده از سوي ناجي صبري تاثيري بر سياستگذاري آمريكا باقي نگذاشت و در ارزيابي سازمان سيا از توان تسليحاتي عراق تغيير ايجاد نكرد. اين امر به اين خاطر صورت گرفت كه صبري چندان مورد اعتماد سيا نبود. از اين رو اطلاعاتي كه وي ارايه كرد، بي‌فايده بود.»
اين مقاله مي‌افزايد: «اطلاعاتي كه از عوامل سيا به دست آمدند موثق نبودند تنها به اين دليل كه بسياري از آنها از سوي جاسوسان دو جانبه ارايه شده بودند.يعني سازمان سيا زماني آنها را به خدمت گرفت كه تحت كنترل نهادهاي اطلاعاتي كشور خود بودند.»
ويسبرگ با تاكيد بر اين كه بيش از يك سوم عوامل اطلاعاتي آمريكا جاسوس دو جانبه هستند، نوشت: «از اواخر دهه 1970 تا اواخر 1980 ميلادي تقريباً همه عوامل فعال در كوبا دوجانبه بودند. همينطور اكثر عوامل آلمان شرقي نيز در زمان جنگ سرد اينگونه بودند.»
نويسنده در ادامه بار ديگر به پرونده ناجي صبري باز مي‌گردد و مي‌نويسد: «هدف اطلاعات عراق از اين كار اين بود كه دولت آمريكا را متقاعد كند كه اين كشور برنامه تسليحات هسته‌اي در اختيار ندارد. يعني تنها راه تعيين صحت اطلاعات ناجي صبري اين بود كه تعيين شود آيا وي دوجانبه است يا خير.»
در ادامه اين مقاله با اشاره به اين كه سيا شيوه‌هاي متعددي براي كشف دو جانبه بودن عوامل خود دارد، نوشت: «اعتبار اين روش‌ها صددرصد نيست. آزمون دروغ‌سنجي مفيدترين روش است كه بطور مرتب از عوامل اطلاعاتي انجام مي‌شود اما حتي طرفداران اين شيوه هرگز از آن براي طرفداري و يا مخالفت با جنگ بهره نمي‌گيرند.»
در اين مقاله با اشاره به اين كه نهادهاي اطلاعاتي همواره با اين مشكلات مواجه هستند آمده است كه نتيجه كار همواره كامل نيست.
در ادامه اين گزارش با اشاره به پرونده عراق و اين كه با نزديك شدن به زمان حمله آمريكا عده بيشتري از افراد صدام براي ارايه اطلاعات گام پيش مي‌گذاشتند، آمده است: «اين امر دور از انتظار نبود. اگر چه سيا منابع فراواني براي جذب نيروي انساني داشت اما افراد قابل توجهي جذب نمي‌شدند. چرا كه عملاً كساني كه از واقعيت برنامه‌ها اطلاعات دارند كساني نيستند كه بتوان آنها را خريد. چرا كه اين افراد از قدرت و دارايي كافي برخوردار بوده و تمايل ندارند خطر كنند.»